Ik ben de dood gestorven in het einde van de wereld

We kunnen weer van voren af aan beginnen met tellen…. 0, 1, 2, 3, 4, 5….
De laatste dag van die hele lange onuitspreekbare cyclus is geweest.  Hoe is het ons vergaan? Deze dag en deze cyclus ervoor?
Mijn 21-12 was geen kattepis! Natuurlijk was er het stuk in de NRC waarvan ik na het 3 uur durend interview al voorvoelde dat de intentie van de interviewers niet geheel de mijne was. Toch ben ik met open hart erin gestapt.  Om dan inderdaad te constateren dat ook NRC Next vooral uit was op sensatie- journalistiek. Helaas.
Ik heb daardoor echt alles overwogen de dagen ervoor. Oude angsten kwamen omhoog – wat als ik me niet meer kan vertonen op straat? Helemaal afgemaakt wordt in de woorden…? Iedereen me raar vindt…? Oude angsten – hele oude angsten – van mogelijk levens ervoorkwamen boven. En weet je? Ik voelde dat het OK was. Ik heb zoveel dingen die ik kan, zo veel wat ik nog wil doen, ik heb de weg open liggen. Dus ja, ik ben de dood gestorven 21/12.
Het was zo’n belangrijke dag voor me, waar ik toch zo veel ideeen over had vooraf, dat je al kon bedenken dat het leven een grap zou uithalen met me. Mijn idee was om op 12.12 uur – het moment van de zonnewende buiten rond een vuur te staan en waar te nemen hoe de zon stilstond…. In de eerste plaats was het mistig! Heel mistig en geen zon te zien.
In de tweede plaats was de NRC Last uitverkocht en moesten we op zoek naar een ‘last’ exemplaar. En toen waren we  dus later op pad dan gepland en dus zaten we op 12.12 uur in de auto. Met navigatie in de hand… omdat we naar een plek gingen die goed door kon voor ‘het einde van de wereld’.
Een oefening in loslaten. Geholpen door het weten dat ceremonie tijd tenslotte AL-tijd is. Nooi te vroeg, nooit te laat – maar altijd op tijd.
En zo be-landden we tenslotte in het ‘zijn’. Met de kinderen eromheen is het vuur offer voorbereid. Zij hebben het aangestoken en wij hebben onze intenties en gebeden uitgesproken. Dat was zo mooi en warm als ik me wenste.

Dit bericht is geplaatst in 21 december 2012, beschouwing en toepassing. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *