12 hand: 260 dagen voor 21-12-2012

Door Nicole E. Zonderhuis – Mayatzolkin.com

Zoals de cycli van de Tzolkinkalender ons leert is tijd een cyclus, en is vandaag de energie van de cruciale dag 21/2/2012. Vandaag kunnen we voorvoelen, voorleven en voordoen hoe het dan zal zijn. Dat waar we zo nieuwsgierig naar zijn. Mijn dag vandaag was druk en handig en had veel overzicht. Letterlijk. Ik heb een planning gemaakt – een volle planning vol mooie dingen waarvan ik innerlijk weet dat ik moet doen komend voorjaar en zomer. Gedurende de dag ontstond er een pijn in mijn buik, een spanning opbouwend vanaf het middenrif die steeds drukkender werd. Alsof ik niet meer adem kon halen. ‘s Avonds nam ik een bad met rozenolie. De druk werd zo heftig. In bad dacht ik na over de dag. Een zwangere vriendin Hemelwandelaar was op bezoek en bracht me badolie – precies dat wat ik verlangde. Zwanger – zo voel ik me ook. Ik voel me hoogzwanger. Alsof ik op het punt sta te bevallen eigenlijk. Daar in bad voelde ik het  ineens – toen ik mijn benen optrok in baarhouding – dat ik hoogzwanger barende ben. Dat ik meebaar met Moeder Aarde. De nieuwe mens wordt door mij geboren!
Ik ben Moeder Aarde! De druk is hoog, mijn grond is arm, verarmd. Ik verlang naar mijn kinderen. Heimwee.
Wheh Tonantzin, Tonantzin, Wheh Tonantzin *

Ineens realiseer ik me de 2012 systeemopstelling die we vorig jaar hebben gedaan en waarin ik, de hemelwandelaar – de profeet – zo zwaar werd, alleen maar neer wilde zakken naar de Aarde. Zo zwaar.
Nu weet ik vanuit heel mijn zijn; Moeder Aarde heeft heimwee naar haar kinderen, ze wacht tot ze thuiskomen. Ze wacht tot ze door chaos, wanhoop en verlangen gedreven thuiskomen. Zich neer laten zakken in haar moederschoot. Ze zal ze omarmen, wenen om haar hervonden kind. Kom terug kinderen.
Het is als La Llorona, de wenende moeder in het Mexicaanse volksverhaal die aan de oever van de rivier al eeuwen zoekt naar haar verloren kinderen.

* Het Mexicaanse lied dat ik zong terwijl ik aan het bevallen was van mijn eerste kind. Tonantzin (Nahuatl voor onze geëerde moeder) is de Moeder Aarde godin uit de Azteekse mythologie. Ze werd gezien als moeder van de mensheid samen met Quetzalcoatl, de vader van de mensheid. Op de heuvel Tepeyac in Mexico-Stad stond een tempel/grot die aan haar gewijd was. In 1531 zou Juan Diego Cuauhtlatoatzin hier Maria aanschouwd hebben. Deze Onze lieve vrouw van Guadalupe zou uitgroeien tot beschermheilige van Mexico. Maria vertoont verschillende gelijkenissen met Tonantzin, er kan dus ook gesteld worden dat Maria de functie van Tonantzin heeft overgenomen. Tegenwoordig wordt de Maagd van Guadalupe door een aantal indianen weer vereerd als Tonantzin.
Wat ik niet wist is dat zij werd geassocieerd met het baren van kinderen. De Azteken vergeleken het baren van kinderen met het voeren van oorlog en vrouwen die bij het baren van kinderen overleden gingen dan ook naar dezelfde hemel als waar krijgers die op het slagveld overleden naartoe gingen. Cihuacoatl was de leidster van de cihuateteo, de geesten van vrouwen die in het kraambed zijn gestorven.
Cihuacoatl werd gezien als de moeder van Mixcoatl, die zij op een kruispunt achterliet. Zij keerde daar regelmatig terug om haar zoon te betreuren, maar trof slechts een offermes aan. Mogelijk is dit de oorsprong van de legendes rond La Llorona.
En wie googled op Nuestra Senora de Guadalupe zal zien dat zij altijd omgeven is door rozen – als het bad waar ik in zat.
Het verhaal is rond.

Luister naar de meest onnavolgbare, door de ziel snijdende versie van La Llorona van een 83-jarige Chavela Vargas.http://www.youtube.com/watch?v=_oMd2yEq3lE&feature=related

in dank – baar-heid
Nic’ol

This entry was posted in experience, Moeder Aarde, Nicole E. Zonderhuis and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *